Dekanat Katowice-Piotrowice

Berrnadetta, cud w Lourdes

Poruszająca opowieść o cudownych objawieniach, które odmieniły życie tysięcy ludzi – w kinach od 29 stycznia.

Od lutego do lipca 1858 roku Matka Boża 18 razy objawia się Bernadetcie Soubirous, prostej, obdarzonej dużym temperamentem, nieco upartej, ale niezwykle uczciwej nastolatce z prowincjonalnego Lourdes na południu Francji. Do miasteczka zaczynają przybywać pielgrzymi, dochodzi do cudownych uzdrowień, a wieść o Lourdes obiega świat…
Za główną rolę w filmie „Bernadetta. Cud w Lourdes” Katia Miran  została  nagrodzona na Festiwalu Filmów Religijnych w Rzymie.
Widz na długo pozostanie pod wrażeniem jej kreakcji aktorskiej.

Seanse w Katowicach (od 29 stycznia) : kino Światowid, godz. 15.30

Misjonarze – świadkowie Miłosierdzia Bożego

misjonarze-marianie

KOMUNIKAT PRZEWODNICZĄCEGO KOMISJI EPISKOPATU POLSKI DS. MISJI NA DZIEŃ POMOCY MISJOM PRZYPADAJĄCY W UROCZYSTOŚĆ OBJAWIENIA PAŃSKIEGO 6 STYCZNIA 2016 R.

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia!

Dziś Kościół zaprasza nas, abyśmy wraz z Mędrcami przebyli drogę do Betlejem. Byśmy oddali pokłon Dziecięciu, w którym Bóg objawił światu swą nieskończoną miłość. Idąc za światłem Gwiazdy, która przewodzi naszym szczerym poszukiwaniom Zbawcy, docieramy do Betlejem – „Domu Chleba”, gdzie Bóg karmi nasze serca radością ze spotkania z Chrystusem, Jego prawdą i miłością.

Tajemnica Objawienia Pańskiego mówi, że Chrystus pragnie zbawienia wszystkich ludzi. Przychodzi nie tylko do Narodu Wybranego, ale do każdego człowieka, gdyż jak uczy św. Piotr Apostoł: „On jest Panem wszystkich” (Dz 10,36). Powołanie do wiary i zaproszenie do budowania królestwa Bożego ma charakter powszechny. Pan kieruje je do wszystkich ludzi, bez względu na ich narodowość, status społeczny i ekonomiczny, wykształcenie czy władzę, jaką posiadają. Obecnie na ziemi jest już nas ponad 7 miliardów, i Chrystus pragnie obdarzyć nas wszystkich swą miłością i prawdą. To pragnienie Zbawiciela oraz fakt, że ponad 5 miliardów ludzi nie słyszało o Nim, przynagla nas do ewangelizacji i dawania świadectwa wiary.

Nasze spotkanie z Jezusem, który jest „światłością świata”, przeżywamy w czasie Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia. Ogłaszając go, papież Franciszek zauważył: „Bóg nie ogranicza się do potwierdzenia swojej miłości, ale czyni ją widoczną i namacalną. Miłość nie może być przecież abstrakcyjnym słowem. Z samej swej natury jest ona konkretnym życiem: to intencje, zachowania, postawy, które przyjmuje się w codzienności. Miłosierdzie Boga jest Jego odpowiedziałnością za nas. On czuje się odpowiedzialnym, to znaczy: pragnie naszego dobra i chce nas widzieć szczęśliwymi, napełnionymi radością i pokojem. Na tejże właśnie długości fali powinna zostać dostrojona i zorientowana miłość miłosierna chrześcijan” (Misericodiae vultus).

Świadkami miłosierdzia Bożego we współczesnym świecie są misjonarki i misjonarze: kapłani fidei donum (dar wiary), zakonnicy i zakonnice oraz wierni świeccy. Już w 97 krajach świata, na wszystkich kontynentach, misjonarki i misjonarze z Polski, w liczbie 2040 osób, głoszą Ewangelię i tworzą wspólnoty uczniów Chrystusa. Dzielą się z tymi, którzy nie słyszeli jeszcze o Chrystusie, dzielą się swą wiarą poprzez słowo i świadectwo życia oddanego dziełom miłosierdzia. To oni, z wielką ofiarnością i poświęceniem służą ubogim i potrzebującym pomocy, chorym, starszym, ofiarom konfliktów zbrojnych, odrzuconym przez innych i skrzywdzonym. Poprzez dzieła miłości chrześcijań-skiej, misjonarze odbudowują w nich nadzieję i pomagają przetrwać trudne chwile. Mówią o Bogu, a jeszcze bardziej ukazują Go poprzez miłość, którą potwierdza ich słowo i czyni je wiarygodnym. Misjonarki i misjonarze są niczym Gwiazda Betlejemska, która płonąc w nocy nędzy, ubóstwa i zapomnienia współczesnego świata, prowadzi nowe pokolenia do Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata.

Dzisiejszą Uroczystość Objawienia Pańskiego narodom pogańskim, obchodzimy pod hasłem: „Jesteśmy misjonarzami miłosierdzia”. Przypominamy sobie, że nie tylko misjonarze lub jakaś inna grupa duchownych lub świeckich w Kościele, ale my wszyscy mamy być Gwiazdą Betlejemską, która oświeca innym drogę do Chrystusa, dając Mu świadectwo poprzez dzieła miłości bliźniego. On pragnie posługiwać się nami. Poprzez nas chce budować swe królestwo w sercach ludzi.

Na mocy chrztu świętego i bierzmowania czyni nas uczniami-misjonarzami. I chociaż nie wszyscy możemy opuścić nasze domy, wspólnoty i codzienne zajęcia, by udać się do krajów misyjnych, by tam ewangelizować, to wszyscy możemy wypełnić nasze powołanie misyjne i stać się współpracownikami misjonarzy. W jaki sposób?

IV Krajowy Kongres Misyjny, który przeżywaliśmy w Polsce w dniach 12-14 czerwca 2015 r. przypomniał nam, że możemy pomagać poprzez naszą modlitwę za misje, ofiarowanie cierpień, niedostatków życiowych w intencji misjonarzy. Możemy pomagać wszyscy: dzieci zrzeszone w Papieskim Dziele Misyjnym Dzieci, które dzisiaj kolędują i zbierają środki na pomoc dla swych rówieśników na Madagaskarze, młodzież zaangażowana w grupach misyjnych i dorośli. W wielu miejscowościach w Polsce wyruszają Orszaki Trzech Króli. Dołączmy do Trzech Monarchów, by oddać pokłon Chrystusowi i innych prowadźmy do Niego.

Możemy zawsze, nie tylko w Uroczystość Objawienia Pańskiego, dołączyć do misjonarzy poprzez finansowe i materialne wsparcie misyjnych dzieł miłosierdzia. Dzisiaj, zgodnie z zaleceniem Konferencji Episkopatu Polski we wszystkich parafiach w naszej Ojczyźnie zbierane są ofiary na Krajowy Fundusz Misyjny. Dar serca, który dziś ofiarujemy, służy realizacji dzieł charytatywnych, medycznych i edukacyjnych w najuboższych krajach świata, gdzie nasi misjonarze dzielą trudy i niedostatki życia wraz z ludnością tubylczą. Z tego funduszu utrzymuje się także Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, przygotowujące do pracy misyjnej nowych misjonarzy.

Obecnie w Centrum do wyjazdu na misje przygotowuje się 29 osób: 15 kapłanów diecezjalnych, 1 kapłan zakonny, 12 sióstr zakonnych i 1 osoba świecka.

W imieniu wszystkich misjonarek i misjonarzy oraz przygotowujących się do wyjazdu na misje serdecznie dziękuję za Waszą modlitwę i ofiarność, poprzez które wyrażacie troskę o misyjne dzieła Kościoła w świecie. Ufam, że Chrystus miłosierny wszystkim dobrodziejom misji wynagrodzi swą łaską i obfitym błogosławieństwem. Niech Jego błogosławieństwo: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7), stanie się udziałem wszystkich nas.

Maryi, Matce Miłosierdzia zawierzam Was wszystkich w tym Nowym Roku. Niech Ona umacnia w nas zapał misyjny i poczucie odpowiedzialności za misyjne dzieło Kościoła.

Z serca błogosławię, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

                                                + Jerzy Mazur

Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji

KOMUNIKAT PO VIII SESJI PLENARNEJ SYNODU

1170

Dwunastego grudnia br. odbyła się ósma sesja plenarna II  Synodu  Archidiecezji Katowickiej. Zgromadzenie synodalne rozpoczęło  obrady od ostatecznego głosowania nad dokumentami przygotowa-nymi przez Komisję ds. Duszpasterstwa Rodzin i Komisję ds. Ekumenizmu i Dialogu Międzyreligijnego. Następnie zaprezentowane zostały zmiany w projektach Komisji ds. Duchowieństwa i Komisji ds. Powołań i Formacji do Prezbiteratu, sformułowane w oparciu o niektóre zgłoszone przez członków Synodu poprawki.

W dalszej części sesji odbyła się prezentacja i dyskusja nad dokumentami kolejnych dwóch komisji synodalnych: Komisji ds. Świeckich oraz Komisji ds. Katechezy i Wychowania Katolickiego.  Pierwsza z nich podjęła tematy związane z formacją osób świeckich, a także ich zaangażowaniem w życie i działalność Kościoła. W dyskusji poruszano zwłaszcza problemy związane z proporcją pomiędzy zaangażowaniem świeckich w działalność „w świecie” a działalnością o charakterze apostolskim, ewangelizacyjnym.  W nawiązaniu do drugiego z projektów poruszone zostały kwestie związane z nauczaniem religii w szkole i katechezą – zarówno dzieci, jak i osób dorosłych, sposobami współpracy parafii ze szkołami oraz formacją katechetów. Dyskusja dotyczyła zwłaszcza kwestii relacji między szkolnym nauczaniem religii a katechezą parafialną.

Kolejna, dziewiąta sesja plenarna odbędzie się 6 lutego 2016 r. i zaprezentowany zostanie na niej projekt Komisji ds. Duszpasterstwa Młodzieży. Bardzo prosimy o modlitwę w intencji wszystkich członków Synodu.

ks. dr Grzegorz Strzelczyk Sekretarz II Synodu Archidiecezji Katowickiej

Śląska sztuka sakralna

image001

W najbliższym czasie w Muzeum Śląskim otwiera się długo oczekiwana wystawa stała pod nazwą Galeria śląskiej sztuki sakralnej. Prezentowane na niej eksponaty pochodzą głównie z kolekcji Muzeum Archidiecezjalnego w Katowicach. Honorowym gościem podczas wernisażu 20 grudnia br. będzie Ksiądz Arcybiskup Wiktor Skworc.

Muzeum Śląskie w Katowicach przy ulicy Dobrowolskiego 1 serdecznie zaprasza na swoją nową wystawę stałą „Galeria śląskiej sztuki sakralnej”. Wystawa prezentuje rzemiosło artystyczne, w tym naczynia i szaty liturgiczne, rzeźby oraz malarstwo. Wśród ponad 100 eksponatów, pochodzących w głównej mierze z Muzeum Archidiecezjalnego w Katowicach, można będzie zobaczyć rzeźby i płaskorzeźby przedstawiające sceny z życia Mari, Jezusa i świętych, dawne ołtarze gotyckie, lichtarze czy monstrancje. Wystawa czynna od wtorku do niedzieli w godzinach 10-20:00, we wtorki wstęp wolny”.

Muzeum Śląskie w Katowicach ul. T. Dobrowolskiego 1_40-205 Katowice tel. 32 779 93 27 kom. 690 455 926 www.muzeumslaskie.pl

 

 

Betlejem w Spodku 2015

betlejem w spodku

Ceny biletów:

Sektory Niebieskie   45 zl/os

Sektory czerwone     85 zł/os

Sektory zielone         65 zł/os

Sektory żółte             55 zł/os

Bilety do nabycia w każdej parafii naszej Archidiecezji oraz na : http://www.ticketportal.pl/podujatie_search.asp?ID=21940

Każdy kto kupi bilet otrzyma płytę CD zawierająca utwory z poprzedniego koncertu W którym wystąpili: TGD , Anna Maria Jopek , Natalia Niemen oraz Kuba Badach. Płyty będą wręczane po wejściu do Spodka .

Nowe życie w Chrystusie

BANER_list_chrzest

List Pasterski Episkopatu Polski na Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski

Drodzy Siostry i Bracia!

W dzisiejszą uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata docierają do nas słowa proroka Daniela o Synu Człowieczym, któremu „powierzono […] panowanie, chwałę i władzę królewską, a [któremu] służyły […] wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie”. (Dn 7,14) Proroctwo to spełniło się w odniesieniu do osoby Chrystusa, który jest „Świadkiem Wiernym, Pierworodnym umarłych i Władcą królów ziemi” (Ap 1,5).

  1. Chrzest Polski

Chrystus – jako Początek i Koniec całych ludzkich dziejów – sprawił, że 1050 lat temu na polskiej ziemi został postawiony krzyż, przejmujący znak jego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią. W 966 roku Mieszko I przyjął chrzest jako człowiek wolny. Chociaż został on udzielony pojedynczej osobie, to przecież dał początek wspólnocie z innymi osobami ochrzczonymi. Myśląc o konsekwencjach chrztu Mieszka, możemy mówić o „narodzie ochrzczonych”, o „chrzcie narodu”, a więc również o Chrzcie Polski (por. Prymas Stefan Wyszyński, „Na Wielkanoc Roku Tysiąclecia Chrztu Polski”, Gniezno 1966).

Książę Mieszko tym samym wprowadził swoich pobratymców w świat kultury łacińskiej i uczynił ich obywatelami wspólnoty ludów chrześcijańskich. Jego chrzcielnica stała się kolebką rodzącego się narodu, pozostając znakiem budującym jego tożsamość. Chrzest wprowadził nasz naród w nowy świat, który wyraża się przez nową kulturę, nowe instytucje, struktury i zapisy prawne. Doświadczenie wiary przełożyło się z mocą na postawy moralne, widoczne także w życiu gospodarczym, politycznym i kulturalnym. Społeczne konsekwencje Chrztu Polski pojawiły się później, poczynając od rodziny po naród, a nawet po wspólnotę narodów, jaką dzisiaj stanowi dla nas Europa.

  1. Jubileusz 1050-lecia Chrztu Polski

W Wigilię Paschalną 966 roku, kiedy władca Polan stanął przed chrzcielnicą, zaśpiewano ten wyjątkowy, starożytny hymn: „Weselcie się już, zastępy aniołów w niebie, weselcie się, słudzy Boga. Niechaj zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo. Raduj się ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem […], poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa!” („Exultet”). I odtąd – każdego roku w Wigilię Paschalną – Kościół w Polsce śpiewa ten hymn tuż przed odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych; przepiękny hymn, przepełniony radością z dzieła zbawienia, skupiony na Chrystusie, który wyzwala nas ku miłości do Boga i ludzi.

W chwili chrztu świętego każdej i każdego z nas to zbawcze wydarzenie staje się przełomowym momentem naszej osobistej duchowej biografii. Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego i bramą do życia w Trójcy Świętej. Jest to nie tylko zanurzenie w poświęconej wodzie, ale prawdziwe zanurzenie w śmierci i zmartwychwstaniu Pana, w Jego zwycięstwie nad złem. To prawdziwe źródło życia wiecznego dla nas.

Pełne wiary spojrzenie na to przełomowe w dziejach naszego narodu wydarzenie sprawia, że przeżycie Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski nie ogranicza się do rozważania zagadnień o charakterze społecznym, kulturowym czy narodowym. Są to z pewnością kwestie ważne, ale to przecież nie te pytania usłyszał Mieszko I, gdy stanął przy chrzcielnicy. Najpierw zapytano go o to, czy wyrzeka się szatana i jego próżnej chwały. Następnie, czy wierzy w Boga Ojca Wszechmogącego, w Jego Jedynego Syna – Jezusa Chrystusa, wcielonego, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, w Ducha Świętego, w święty, katolicki i apostolski Kościół, w społeczność świętych i w zmartwychwstanie ciała. Na wszystkie te pytania Mieszko odpowiedział: „Wierzę!”. To samo wyznanie wiary powtarzamy i my 1050 lat później.

  1. Millennium Chrztu Polski

Obchodzić Jubileusz Chrztu Polski to świadczyć własnym życiem o Chrystusie. Takie odważne świadectwo w niełatwych czasach PRL-u złożyli katolicy w 1966 roku, w czasie obchodów milenijnych. Pomogła w tym dziewięcioletnia Wielka Nowenna, czyli program duszpasterski opracowany przez Sługę Bożego Księdza Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jej główne hasło rozbrzmiewa po dziś dzień w naszych uszach: „Wierność Bogu, Krzyżowi, Ewangelii, Kościołowi i jego Pasterzom”.

Ogromna praca duchowa, towarzysząca Millennium Chrztu, zakończyła się uroczystościami na Jasnej Górze 3 maja 1966 roku. W tym dniu zawierzono Matce Bożej nasz naród na kolejne 1000 lat. Bez tamtego Millennium trudno sobie wyobrazić następne ćwierć wieku polskiej historii: pontyfikat św. Jana Pawła II, wielki ruch „Solidarność” oraz odzyskaną w 1989 roku wolność.

Po pięćdziesięciu latach pasterze Kościoła wraz ze zgromadzonymi wiernymi ponowią ten akt na Jasnej Górze 3 maja 2016 roku, zawierzając Polaków w Ojczyźnie i poza jej granicami naszej duchowej Matce i Królowej.

  1. Wyzwanie ekumeniczne

Chrzest jest wydarzeniem, którego nie da się zamknąć tylko w kontekście Kocioła katolickiego. Św. Paweł pisze, że „[…] w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jedno Ciało” (por. 1Kor 12,13), tworząc jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.

Dlatego chrzest czyni chrześcijan, niezależnie od istniejących między nimi podziałów, członkami jednego Ciała Chrystusowego. Tworzy jedność, która nie sprowadza się wyłącznie do obojętnej tolerancji i wzajemnej wiedzy o sobie, lecz spełnia się w wymianie duchowych darów.

Dziękujemy Bogu za przyjętą na początku 2000 r. przez Kościół Katolicki i Kościoły zrzeszone w Polskiej Radzie Ekumenicznej „Deklarację o wzajemnym uznaniu chrztu jako sakramentu jedności”. Jest ona bezprecedensowa w wymiarze Europy i świata, inspiruje do podejmowania następnych kroków zmierzających do zjednoczenia chrześcijan. Jedność Kościoła jest wolą Chrystusa. Mnożenie podziałów czy choćby obojętność wobec nich, jest ciężkim grzechem i antyświadectwem, które pomnaża zgorszenie. Polska przyjęła chrzest w czasie, gdy Kościół w dużej mierze był jeszcze niepodzielony na prawosławie (1054 rok) i kościoły protestanckie (1517 rok). Czy Jezus Chrystus nie wzywa nas do tego, byśmy chcieli nie tylko przeżyć, ale – w takiej mierze, w jakiej to jest możliwe – również przygotować wspólny obchód 1050-lecia tamtego wydarzenia? Czy możemy śpiewać Bogu radosne Te Deum za wydarzenie chrztu inaczej, niż w postawie głębokiego pojednania?

  1. Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia

Przeżywane przez nas uroczystości 1050. rocznicy Chrztu Polski łączą się w rozpoczynającym się roku liturgicznym z jeszcze jedną okolicznością. Jest nią Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia rozumiany jako objawienie się czynnej wiary, potwierdzonej na chrzcie świętym. „W tym Roku Świętym – pisze papież Franciszek – będziemy mogli doświadczyć otwarcia serc na tych wszystkich, którzy żyją na najbardziej beznadziejnych peryferiach egzystencjalnych, które tak często świat stwarza w sposób dramatyczny. […] Otwórzmy nasze oczy, aby dostrzec biedę świata, rany tak wielu braci i sióstr pozbawionych godności. Poczujmy się sprowokowani, słysząc ich wołanie o pomoc. Niech nasze ręce ścisną ich ręce, przygarnijmy ich do siebie, aby poczuli ciepło naszej obecności, przyjaźni i braterstwa. Niech ich krzyk stanie się naszym, tak byśmy razem złamali barierę obojętności, która często króluje w sposób władczy, aby ukryć hipokryzję i egoizm”. (Bulla „Misericordiae vultus” 11.04.2015). Ojciec Święty polecił, by Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia rozpoczął się 8 grudnia br., w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a zakończył 20 listopada 2016 roku w uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata. W tym czasie połączymy intencje Ojca Świętego z ogólnopolskim aktem przyjęcia królowania Chrystusa i poddania się pod Jego Boską władzę. Uczynimy to w podkrakowskich Łagiewnikach 19 listopada 2016 roku, w przeddzień uroczystości Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.

Zakończenie

Czeka nas zatem rok liturgiczny pełen duchowych wyzwań. Niech będzie on dla każdej i każdego z nas rokiem prawdziwie błogosławionym. Niech będzie czasem wdzięczności wobec

Boga za wspaniałą, ponad tysiącletnią tradycję chrześcijańską naszego narodu; czasem odnowienia przymierza z miłosiernym Bogiem i poddania się powszechnemu panowaniu Chrystusa Króla Wszechświata. Niech stanie się okazją do pogłębienia synowskich więzi z Bogarodzicą, Matką Kościoła i naszą Matką. Niech będzie czasem radosnej nadziei dla młodych, którzy podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie spotkają się z Ojcem Świętym Franciszkiem.

Na błogosławiony czas odnowy naszej tożsamości chrzcielnej w Roku Jubileuszowym wszystkim ochrzczonym i przygotowującym się do chrztu z serca błogosławimy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 370. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniu 6 października 2015 r.          

Rozrywki ministrantów w piłkę nożną

IMG_4555

Dnia 14 listopada 2015 roku (w sobotę) odbyły się rozgrywki ministrantów w piłkę nożną dekanatu Katowice – Panewniki i Katowice – Piotrowice. Mecze zostały rozegrane w dwóch Szkołach (Gimnazjum nr 20 oraz ZST i O im. Abramowskiego) znajdujących się na terenie parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piotrowicach. W turnieju wzięło udział 19 drużyn w 3 kategoriach wiekowych. Ponad 100 ministrantów z 9 katowickich parafii.

Najlepszymi okazali się:

SZKOŁA PODSTAWOWA:

I miejsce – ministranci z par. św. Ludwika i Wniebowzięcia NMP z Panewnik

II miejsce – ministranci z par. M. B Fatimskiej z Piotrowic

III miejsce – ministranci z parafii św. Jacka z Ochojca

GIMNAZJUM:

I miejsce – ministranci z par. św. Ludwika i Wniebowzięcia NMP z Panewnik

II miejsce – ministranci z parafii św. Jacka z Ochojca

III miejsce – ministranci z par. M. B Fatimskiej z Piotrowic

SZKOŁY PONADGIMNAZJALNE:

I miejsce – ministranci z par. M. B Częstochowskiej z Podlesia

II miejsce – ministranci z par. Trójcy Przenajświętszej z Kostuchny

III miejsce – ministranci z par. M. B Wspomożenia Wiernych z Zarzecza

Wszystkim zawodnikom dziękuję za zdrową rywalizację, zwycięzcom gratuluję wygranej, co daje możliwość udziału w rozgrywkach na szczeblu diecezjalnym.

Dziękuję ks. Dziekanowi Zdzisławowi Brzezince – proboszczowi z par. NSPJ i św. Jana Bosko z Piotrowic za wszelką pomoc, patronat honorowy oraz ufundowanie pucharów.

Dziękuję ks. Józefowi Więckowi za wykonanie dyplomów oraz pomoc w organizacji. Dziękuję dyrektorom szkół, w którym odbywały się zawody oraz sędziom za poświęcony czas. Dziękuję za obecność księżom opiekunom. Dziękuję animatorowi Szymonowi Borysowi za czuwanie nad całością, pomoc medyczną i fotorelację ze spotkania.

Szczęść Boże!

Ks. Grzegorz Kwiecień

duszpasterz ministrantów dekanatu Katowice – Piotrowice