Dekanat Katowice-Piotrowice










Zaproszenie młodzieży do katowickiej katedry

287754_mlodzi_przondziono_244_34 ZAPROSZENIE MŁODZIEŻY ARCHIDIECEZJI KATOWICKIEJ NA NIEDZIELĘ PALMOWĄ DO KATEDRY CHRYSTUSA KRÓLA W KATOWICACH

Drodzy Młodzi!

W Roku Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia jesteśmy zaproszeni, aby odkrywać prawdę o Bogu, który jest Ojcem Miłosiernym. Jesteśmy też wezwani, aby „stawać się miłosierni jak Ojciec” (Łk 6,36). Na tej drodze umacniają nas słowa ewangelicznego błogosławieństwa: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7), które określają tematykę tegorocznych Światowych Dni Młodzieży. W tym roku będziemy je przeżywali w dwóch etapach – katowickim i krakowskim. Zanim w lipcu spotkamy się w Krakowie z papieżem Franciszkiem i tysiącami młodych z całego świata, najpierw, w Niedzielę Palmową, zgromadzimy się na modlitwie w katowickiej katedrze we wspólnocie młodzieży archidiecezji katowickiej. Spełnimy w ten sposób inicjatywę św. papieża Jana Pawła II, który zapoczątkował spotkania młodzieży w Niedzielę Palmową, aby wspólnie rozpoczynała obchody Paschy, tajemnicy męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa! Dlatego, Drodzy Młodzi Przyjaciele, serdecznie zapraszam Was w Niedzielę Palmową, 20 marca na godz. 14.00, do katedry w Katowicach, której patronuje Chrystus Król, na 31. Światowy Dzień Młodzieży. To zaproszenie kieruję najpierw do młodych, którzy w parafach i rejonach angażują się w przygotowanie każdego etapu Światowych Dni Młodzieży! Niech nasze spotkanie w Niedzielę Palmową we wspólnocie Katowickiego Kościoła Młodych umocni nas duchowo do pokonywania trudności wewnętrznych i organizacyjnych. Wspólnie – jak kiedyś mieszkańcy Jerozolimy – chcemy wyjść na spotkanie Jezusa Króla, a potem iść za Nim z radością, głosząc Ewangelię miłosierdzia i podejmując dzieła miłosierdzia!

Drodzy Młodzi! Przekażcie to zaproszenie wszystkimi dostępnymi wam środkami – używając też facebook’a, twittera i sms-a – swoim znajomym, koleżankom i kolegom. Nawet w ten sposób, informując i zapraszając, możecie być dzisiaj misjonarzami miłosierdzia, zwłaszcza wobec tych, którzy nie wiedzą, że można wyjść na spotkanie Chrystusa z palmami w rękach, aby Mu towarzyszyć i śpiewać radosne „Hosanna”.   Na drogę Waszego pielgrzymowania na 31. Światowy Dzień Młodzieży w katedrze, udzielam Wam błogosławieństwa.

† Wiktor Skworc

ARCYBISKUP METROPOLITA KATOWICKI

Katowice, 07.03.2016 r.

Wielkopostny Dzień Skupienia dla Nauczycieli Katowic

0001

Dnia 17 marca 2016 r. w czwartek o godzinie 16:00, zapraszamy wszystkich Nauczycieli, Wychowawców, Katechetów, Pracowników Oświaty oraz Nauczycieli Emerytowanych, na WIELKOPOSTNY DZIEŃ SKUPIENIA do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach, przy ul. Wita Stwosza 17a

Program dnia skupienia:

16:00 – Okazja do Sakramentu Pokuty i Pojednania

16:30 – Konferencja pt.: „Błogosławieni miłosierni” konferencję wygłosi ks. Jan Smolec

              Kanclerz Kurii Metropolitalnej w Katowicach

17:00 – Msza Święta pod przewodnictwem ks. Abp. Wiktora Skworca

18:00 -Przedstawienie pt.: „Spełnione pragnienie”. Scenariusz na podstawie książki: „Spełniony sen. Opowieść biograficzna o św. Janie Bosko” Teresio Bosco i reżyseria Pani Agnieszka Drobik

18:30 – Spotkanie przy stole

Módlmy się za przyszłych diakonów

diakonat 1

Dnia 27 lutego 2016 r. podczas Mszy św. sprawowanej o godz. 10.00 dwudziestu alumnów Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach przyjmie święcenia diakonatu.

Pierwsza grupa alumnów otrzyma święcenia z rąk Ks. Abp. Wiktora Skworca w kościele Matki Bożej Częstochowskiej w Mysłowicach-Kosztowach, druga z rąk Ks. Bp. Marka Szkudło w kościele Matki Bożej Szkaplerznej i św. Piusa X w Jejkowicach, trzecia natomiast z rąk KS. Bp. Adam Wodarczyka w Kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piekarach Śląskich-Brzezinach Śląskich.

Co nowego na Synodzie ?

4170706c69636174696f6e5c456e746974795c496e666f726d6174696f6e5c50686f746f_file_99958_137784

6 lutego br. odbyła się dziewiąta sesja plenarna II Synodu Archidiecezji Katowickiej. Zgromadzenie synodalne rozpoczęło obrady od ostatecznego głosowania nad dokumentami przygotowanymi przez Komisję ds. Duchowieństwa oraz Komisję ds. Powołań i Formacji do Prezbiteratu. Następnie przewodniczący Komisji ds. Świeckich oraz Komisji ds. Katechezy i Wychowania Katolickiego przedstawili zmiany w projektach, sformułowane w oparciu o poprawki zgłoszone przez członków Synodu.

W dalszej części sesji odbyła się prezentacja dokumentu Komisji ds. Duszpasterstwa Młodzieży oraz dyskusja dotycząca kształtu tego duszpasterstwa w archidiecezji.  W projekcie znajdują się postulaty dotyczące m.in. wspomagania duszpasterstwa parafialnego przez struktury archidiecezjalne, dekanalne, rejonowe oraz wskazujące na potrzebę uzupełniania działań ściśle duszpasterskich także takimi, które będą wspierać młodych w osiąganiu ludzkiej dojrzałości. Autorzy projektu podkreślają również konieczność współpracy pomiędzy rodzicami, duszpasterzami oraz wszystkimi, którzy angażują się w pracę z młodzieżą – zarówno na płaszczyźnie ewangelizacyjno-duszpasterskiej, jak i wychowawczej. W czasie dyskusji zwracano uwagę, że najistotniejszą dla owocności duszpasterstwa młodzieży jest gotowość duszpasterzy do poświęcania czasu młodym, przebywanie z nimi, czego nie da się zastąpić „specjalizowaniem” duszpasterzy.

Kolejna, dziesiąta sesja plenarna odbędzie się 9 kwietnia 2016 r. Zaprezentowane zostaną na niej dwa ostatnie synodalne projekty: Komisji ds. Duszpasterstwa oraz Podkomisji ds. Mediów. Bardzo prosimy o modlitwę w intencji wszystkich członków Synodu.

Ks. dr Grzegorz Strzelczyk, Sekretarz II Synodu Archidiecezji Katowickiej

Czuwanie nocne na „Manhattanie”

czuwanie manhattan

Zapraszamy na całonocne czuwanie młodych (ciałem i duchem) 4 marca (piątek) w parafii Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Piotrowicach (Manhattan). Rozpoczęcie o godzinie 20.00.

Chcemy wspólnie przygotować się na ŚDM w Krakowie. W programie czuwania: modlitwa, spowiedź, Eucharystia, Agapa, a także wykonanie największej żywej flagi ŚDM, przygotowanie pamiątek dla pielgrzymów z całego świata, wspólne zawierzenie przygotowań ŚDM Miłosierdziu Bożemu, spotkanie z odpowiedzialnymi za ŚDM w naszej diecezji.

ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO FRANCISZKA NA WIELKI POST 2016 ROKU

BANER_Wielki_Post„Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary” (Mt 9,13)

Uczynki miłosierdzia w Roku Jubileuszowym

  1. Maryja, ikona Kościoła ewangelizującego, bo jest ewangelizowany.

W bulli ogłaszającej Jubileusz napisałem: „Niech Wielki Post w Roku Jubileuszowym będzie przeżywany jeszcze bardziej intensywnie, jako ważny moment, by celebrować miłosierdzie Boga i go doświadczać” (Misericordiae Vultus, 17). Przez wezwanie do słuchania Słowa Bożego oraz inicjatywę „24 godziny dla Pana” pragnąłem podkreślić prymat modlitewnego słuchania Słowa Bożego, zwłaszcza prorockiego. Miłosierdzie Boże jest bowiem przesłaniem skierowanym do świata, ale każdy chrześcijanin jest powołany do tego, by sam go doświadczać. Dlatego w czasie Wielkiego Postu roześlę Misjonarzy Miłosierdzia, aby byli dla wszystkich żywym znakiem Bożego przebaczenia i bliskości.

Po przyjęciu od archanioła Gabriela Dobrej Nowiny, Maryja w Magnificat profetycznie sławi miłosierdzie, z którym Bóg Ją wybrał. Tym samym zaręczona z Józefem Dziewica z Nazaretu stała się doskonałą ikoną Kościoła, który ewangelizuje, bo sam jest nieustannie ewangelizowany za sprawą Ducha Świętego, który zapłodnił jej dziewicze łono. W tradycji prorockiej miłosierdzie – jak wskazuje etymologia tego słowa – ma ścisły związek z matczynym łonem (rahamim) i z dobrocią wielko-duszną, wierną i współczującą (hesed), praktykowaną w związkach małżeńskich i w rodzinie.

  1. Przymierze Boga z ludźmi: historia miłosierdzia.

Tajemnica Bożego Miłosierdzia objawia się w dziejach Przymierza między Bogiem i Izraelem. Bóg jest bowiem zawsze bogaty w miłosierdzie, w każdych okolicznościach gotowy otoczyć swój lud wielką czułością i współczuciem, zwłaszcza w najbardziej dramatycznych momentach, gdy niewier-ność zrywa przymierze i trzeba je na nowo ustanowić, w sposób bardziej stabilny, w sprawiedliwości i prawdzie. Jest to prawdziwy dramat miłości, w którym Bóg odgrywa rolę zdradzonego Ojca i męża, a Izrael – niewiernych syna/córki i małżonki. Właśnie obrazy z życia rodzinnego – jak w Księdze Ozeasza (por. Oz 1-2) – pokazują, jak bardzo Bóg pragnie związać się ze swoim ludem.

Ten dramat miłości osiągnął swój szczyt w Synu, który stał się człowiekiem. Na Niego Bóg wylał swe bezgraniczne miłosierdzie, czyniąc z niego „wcielone Miłosierdzie” (por. Misericordiae Vultus, 8). Jako człowiek, Jezus z Nazaretu jest w pełni synem Izraela. Uosabia owo doskonałe słuchanie Boga, które jest wymagane od każdego Żyda w Szema Jisrael, jeszcze dzisiaj stanowiące sedno przymierza Boga z Izraelem: “Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Pan jedynie. Będziesz więc miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił” (Pwt 6, 4-5). Syn Boży jest Oblubieńcem czyniącym  wszystko, by zdobyć miłość swojej Oblubienicy, z którą łączą Go więzy bezwarunkowej miłości, uwidoczniającej się w wiecznych zaślubinach z nią.

To jest pulsujące serce kerygmatu apostolskiego, w którym Boże miłosierdzie ma centralne i fundamentalne miejsce. On jest „pięknem zbawczej miłości Boga objawionej w Jezusie Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał” (Evangelii gaudium, 36), głównym orędziem, “do którego trzeba stale powracać i słuchać na różne sposoby i które trzeba stale głosić podczas katechezy” (tamże, 164). Miłosierdzie zatem wyraża zachowanie Boga w stosunku do grzesznika, ofiarując mu jeszcze jedną możliwość skruchy, nawrócenia i wiary” (Misericordiae Vultus, 21), a tym samym odbudowania relacji z Nim. W Jezusie Ukrzyżowanym Bóg pragnie dotrzeć do grzesznika, który odszedł najdalej, tam właśnie, gdzie się zagubił i od Niego oddalił. Robi to z nadzieją, że zdoła poruszyć zatwardziałe serce swojej Oblubienicy.

  1. Dzieła miłosierdzia

Miłosierdzie Boże zmienia serce człowieka i pozwala mu doświadczyć wiernej miłości, sprawiając, że i on staje się zdolny do miłosierdzia. Wciąż odnawiającym się cudem jest fakt, że miłosierdzie Boże może opromienić życie każdego z nas, pobudzając nas do miłości bliźniego i tego, co tradycja Kościoła nazywa uczynkami miłosierdzia względem ciała i duszy. Przypominają nam one o tym, że nasza wiara wyraża się w konkretnych, codziennych uczynkach, które mają pomagać naszemu bliźniemu w potrzebach jego ciała i duszy i na podstawie których będziemy sądzeni: karmienie, nawiedzanie, pocieszanie, pouczanie. Dlatego życzyłem sobie, „aby chrześcijanie zastanowili się podczas Jubileuszu nad uczynkami miłosierdzia względem ciała i duszy. Będzie to sposób na obudzenie naszego sumienia, często uśpionego w obliczu dramatu ubóstwa, a także na wchodzenie coraz głębiej w serce Ewangelii, gdzie ubodzy są uprzywilejowani przez Boże miłosierdzie” (Misericordiae Vultus, 15). Bowiem to w człowieku ubogim i potrzebującym ciało Chrystusa „staje się znów widoczne w umęczonych, poranionych, ubiczowanych, niedożywionych, uciekinierach…, abyśmy mogli Go rozpoznać, dotknąć i troskliwie Mu pomóc” (tamże). Niebywała i skandaliczna tajemnica przedłużającego się w dziejach cierpienia Niewinnego Baranka, krzaku gorejącego bezinteresowną miłością, przed którym można tylko, jak Mojżesz, zdjąć z nóg sandały (por. Wj 3, 5); a jeszcze bardziej, gdy ubogim jest brat lub siostra w Chrystusie cierpiący z powodu swojej wiary.

W obliczu tej miłości potężnej jak śmierć (por. Pnp 8, 6) najnędzniejszym ubogim jest ten, kto nie chce przyznać się, że nim jest. Wydaje mu się, że jest bogaty, a w rzeczywistości jest najuboższym z ubogich. A to dlatego, że jest niewolnikiem grzechu, który każe mu używać swego bogactwa i władzy nie po to, by służyć Bogu i bliźnim, ale by zagłuszyć w sobie myśl, że i on w rzeczywistości jest tylko ubogim żebrakiem. Im większym bogactwem i władzą dysponuje, tym większe może się stać jego kłamliwe zaślepienie. Dochodzi do tego, że nie chce nawet widzieć ubogiego Łazarza, żebrzącego u drzwi jego domu (por. Łk 16, 20-21), który jest figurą Chrystusa żebrzącego w ubogich o nasze nawrócenie. Łazarz stanowi możliwość nawrócenia, którą Chrystus nam daje, a której być może nie widzimy. Temu zaślepieniu towarzyszy pełna pychy żądza wszechmocy, w której rozlegają się złowieszczo szatańskie słowa: “będziecie jak Bóg” (Rdz 3, 5), będące źródłem  każdego grzechu. Ta żądza może przyjąć formę społeczną i polityczną, jak pokazały systemy totalitarne XX w. i jak pokazują dzisiaj ideologie promujące jedyną słuszną myśl oraz techno-naukę, dążące do tego, by Bóg stał się nieistotny, a człowiek został sprowadzony do masy, którą można posługiwać się w sposób instrumentalny. Obecnie mogą to pokazywać także struktury grzechu związane z modelem fałszywego rozwoju, opartego na kulcie pieniądza, który zobojętnia na los ubogich bogatsze osoby i społeczeństwa, które zamykają przed nimi drzwi, odmawiając nawet tego, by ich zobaczyć.

Dla wszystkich zatem Wielki Post w tym Roku Jubileuszowym jest sprzyjającym momentem, by wreszcie móc wyjść z wyobcowania poprzez słuchanie Słowa Bożego oraz uczynki miłosierdzia. Poprzez uczynki względem ciała – dotykamy ciała Chrystusa w braciach i siostrach, którzy potrzebują, by ich nakarmić, odziać, przyjąć do domu i nawiedzić, a poprzez uczynki duchowe – dawanie rad, pouczanie, darowanie uraz, upominanie i modlitwę, obcujemy bardziej bezpośrednio z naszą własną grzesznością. Z tego powodu uczynków względem ciała i względem ducha nigdy nie należy od siebie oddzielać. Bowiem właśnie wtedy, gdy dotyka w ubogim człowieku ciała Chrystusa Ukrzyżowanego, grzesznik może otrzymać w darze uświadomienie sobie, że on sam jest biednym żebrakiem. Na tej drodze  także “pyszniący się”, “władcy”, “bogacze”, o których mówi Magnificat, mają możliwość spostrzeżenia, że są niezasłużenie miłowani przez Chrystusa Ukrzyżowanego, który umarł i zmartwychwstał również dla nich. Tylko ta miłość może zaspokoić pragnienie nieskończonego szczęścia i miłości, które człowiek usiłuje osiągnąć, łudząc się, że je znajdzie w kulcie wiedzy, bogactwa i władzy. Jest jednak zawsze niebezpieczeństwo, że coraz szczelniej zamykając się na Chrystusa, który w ubogich i potrzebujących wciąż puka do drzwi ich serc, pyszni, możni i bogaci skażą sami siebie na tę otchłań samotności, którą jest piekło. Dlatego dla nich i dla nas wszystkich na nowo rozbrzmiewają pełne bólu słowa Abrahama: „Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają!” (Łk 16, 29). Słuchanie Słowa i wprowadzanie go w życie przygotowuje nas w najlepszy sposób do świętowania ostatecznego zwycięstwa nad grzechem i nad śmiercią Zmartwychwstałego Oblubieńca, Tego który pragnie oczyścić swą Oblubienicę, która oczekuje na Jego przybycie.

Nie zmarnujmy tego czasu Wielkiego Postu, który sprzyja nawróceniu! Prośmy o to przez macierzyńskie wstawiennictwo Dziewicy Maryi, która jako pierwsza, w obliczu wielkiego Bożego miłosierdzia, jakim Bóg Ją darmo obdarował, uniżyła się (por. Łk 1, 48) mówiąc, że jest pokorną służebnicą Pańską (por. Łk 1, 38).

Święto św. Franciszka z Asyżu, papież Franciszek

Watykan, 4 października 2015 r.

Komunikat dotyczący nauki religii w szkole

25latreligii

Komunikat Prezydium Konferencji Episkopatu Polski dotyczący nauczania religii w szkole

W związku z obywatelskim projektem prawnym o zmianie ustawy o systemie oświaty w zakresie finansowania nauczania religii pragniemy przypomnieć, że nauczanie religii w szkole wpisuje się w długą historię polskiej edukacji. Mimo wielu różnych przeszkód, nawet podczas zaborów, religia znajdowała się w wykazie przedmiotów nauczania. Wyjątek stanowi około 30-letni okres w czasie rządów władz komunistycznych w Polsce. Dzisiaj Kościół może bez przeszkód prowadzić nauczanie religii w szkołach. Minęły czasy zmagań o swobodę katechizacji. Wielu z nas pamięta, ile to kosztowało ofiar i odwagi ze strony społeczeństwa katolickiego w naszym Kraju. Poprzez przywrócenie nauczania religii w szkole została naprawiona jedna z krzywd, która spotkała ludzi wierzących w czasach systemu totalitarnego.

  1. Szanując opinię obywateli podpisanych pod wskazanym wyżej projektem, należy wziąć pod uwagę wolę kilku milionów rodziców i uczniów, którzy chcą nauki religii w szkołach w obecnej formie i na obowiązujących zasadach. Zgodnie z danymi przekazanymi przez diecezje do Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski, w roku szkolnym 2014/2015 w lekcjach religii uczestniczyło ponad 87 % dzieci i młodzieży. Biorąc pod uwagę fakt, iż lekcje religii jako przedmiot nieobowiązkowy są organizowane na życzenie rodziców lub pełnoletnich uczniów, na mocy art. 53 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, należy stwierdzić, że nauczanie religii jest odpowiedzią na rzeczywistą potrzebę obywateli i stanowi poszanowanie konstytucyjnego prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami (art. 48).
  2. Finansowanie lekcji religii związków wyznaniowych z budżetu państwa nie tylko nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady bezstronności władz publicznych, ale jest formą realizowania zasady współdziałania Kościołów i innych związków wyznaniowych oraz Państwa dla dobra człowieka i dobra wspólnego (art. 25 ust. 3 Konstytucji RP).
  3. Domaganie się przez autorów projektu ustawy, aby nauczanie religii było finansowane przez Kościół lub rodziców, oznacza w istocie dodatkowe obciążenie rodziców – członków Kościoła, których dzieci uczęszczają na katechezę w szkole. Nie można przy tym zapominać, iż zdecydowana większość podatników w Polsce to katolicy, którzy przeznaczają swoje podatki także na finansowanie szkół.
  4. Należy ponadto zauważyć, że nauczanie religii w publicznym systemie oświaty ma miejsce w wielu krajach Europy i jest ono finansowane ze środków publicznych. Regulacje prawne w tej materii przyjęte w prawie polskim odpowiadają zatem standardom europejskim. Nie jest bowiem możliwe świadczenie pracy przez pracownika bez ekwiwalentu w postaci wynagrodzenia wypłacanego przez pracodawcę.
  5. Przypominamy, że nauczanie religii, poza wymiarem ewangelizacyjnym, ma także swój szczególny wymiar humanistyczny i kulturowy. Wprowadza bowiem w historię i kulturę, zarówno duchową, jak i materialną Polski i świata. Nie da się bowiem dobrze zrozumieć historii, kultury, literatury, czy sztuki bez znajomości chrześcijaństwa, w tym również tradycji biblijnej Starego i Nowego Testamentu.
  6. Nauczanie religii ma także bardzo ważny aspekt wychowawczy. Dzieci i młodzież mają prawo do tego, aby na lekcji religii rozmawiać o swych problemach, dylematach, obawach i radościach. W praktyce uczący religii są osobami zaufania publicznego. Dlatego nie powinno się odbierać dzieciom i młodzieży okazji do rozmowy o wartościach chrześcijańskich w środowisku szkolnym, tym bardziej w tak ważnym dla nich czasie dorastania i kształtowania charakterów. Badania społeczne jasno wykazują, że formacja religijna wyraźnie przekłada się na jakość codziennego życia i pozytywne wybory człowieka. Szkoła „światopoglądowo neutralna” lub „świecka”, z której religię się wyklucza, przeciwna jest fundamentalnym zasadom wychowawczym. Taka szkoła w rzeczywistości zmienia się w szkołę ateistyczną i ateizującą.
  7. Dziękujemy katechetom świeckim i duchownym za ich pełen poświęcenia trud nauczania religii, który jest służbą dla młodego pokolenia Polaków. Jesteśmy wdzięczni także władzom świeckim, które – szanując wolę obywateli – troszczą się o właściwą organizację nauczania religii w placówkach oświatowych.

/-/ Abp Stanisław Gądecki

Metropolita Poznański

Przewodniczący KEP

/-/ Bp Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny KEP

/-/ Abp Marek Jędraszewski

Metropolita Łódzki

Zastępca Przewodniczącego KEP

Warszawa 2 luty 2016.

 

 

Berrnadetta, cud w Lourdes

Poruszająca opowieść o cudownych objawieniach, które odmieniły życie tysięcy ludzi – w kinach od 29 stycznia.

Od lutego do lipca 1858 roku Matka Boża 18 razy objawia się Bernadetcie Soubirous, prostej, obdarzonej dużym temperamentem, nieco upartej, ale niezwykle uczciwej nastolatce z prowincjonalnego Lourdes na południu Francji. Do miasteczka zaczynają przybywać pielgrzymi, dochodzi do cudownych uzdrowień, a wieść o Lourdes obiega świat…
Za główną rolę w filmie „Bernadetta. Cud w Lourdes” Katia Miran  została  nagrodzona na Festiwalu Filmów Religijnych w Rzymie.
Widz na długo pozostanie pod wrażeniem jej kreakcji aktorskiej.

Seanse w Katowicach (od 29 stycznia) : kino Światowid, godz. 15.30

Misjonarze – świadkowie Miłosierdzia Bożego

misjonarze-marianie

KOMUNIKAT PRZEWODNICZĄCEGO KOMISJI EPISKOPATU POLSKI DS. MISJI NA DZIEŃ POMOCY MISJOM PRZYPADAJĄCY W UROCZYSTOŚĆ OBJAWIENIA PAŃSKIEGO 6 STYCZNIA 2016 R.

Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia!

Dziś Kościół zaprasza nas, abyśmy wraz z Mędrcami przebyli drogę do Betlejem. Byśmy oddali pokłon Dziecięciu, w którym Bóg objawił światu swą nieskończoną miłość. Idąc za światłem Gwiazdy, która przewodzi naszym szczerym poszukiwaniom Zbawcy, docieramy do Betlejem – „Domu Chleba”, gdzie Bóg karmi nasze serca radością ze spotkania z Chrystusem, Jego prawdą i miłością.

Tajemnica Objawienia Pańskiego mówi, że Chrystus pragnie zbawienia wszystkich ludzi. Przychodzi nie tylko do Narodu Wybranego, ale do każdego człowieka, gdyż jak uczy św. Piotr Apostoł: „On jest Panem wszystkich” (Dz 10,36). Powołanie do wiary i zaproszenie do budowania królestwa Bożego ma charakter powszechny. Pan kieruje je do wszystkich ludzi, bez względu na ich narodowość, status społeczny i ekonomiczny, wykształcenie czy władzę, jaką posiadają. Obecnie na ziemi jest już nas ponad 7 miliardów, i Chrystus pragnie obdarzyć nas wszystkich swą miłością i prawdą. To pragnienie Zbawiciela oraz fakt, że ponad 5 miliardów ludzi nie słyszało o Nim, przynagla nas do ewangelizacji i dawania świadectwa wiary.

Nasze spotkanie z Jezusem, który jest „światłością świata”, przeżywamy w czasie Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia. Ogłaszając go, papież Franciszek zauważył: „Bóg nie ogranicza się do potwierdzenia swojej miłości, ale czyni ją widoczną i namacalną. Miłość nie może być przecież abstrakcyjnym słowem. Z samej swej natury jest ona konkretnym życiem: to intencje, zachowania, postawy, które przyjmuje się w codzienności. Miłosierdzie Boga jest Jego odpowiedziałnością za nas. On czuje się odpowiedzialnym, to znaczy: pragnie naszego dobra i chce nas widzieć szczęśliwymi, napełnionymi radością i pokojem. Na tejże właśnie długości fali powinna zostać dostrojona i zorientowana miłość miłosierna chrześcijan” (Misericodiae vultus).

Świadkami miłosierdzia Bożego we współczesnym świecie są misjonarki i misjonarze: kapłani fidei donum (dar wiary), zakonnicy i zakonnice oraz wierni świeccy. Już w 97 krajach świata, na wszystkich kontynentach, misjonarki i misjonarze z Polski, w liczbie 2040 osób, głoszą Ewangelię i tworzą wspólnoty uczniów Chrystusa. Dzielą się z tymi, którzy nie słyszeli jeszcze o Chrystusie, dzielą się swą wiarą poprzez słowo i świadectwo życia oddanego dziełom miłosierdzia. To oni, z wielką ofiarnością i poświęceniem służą ubogim i potrzebującym pomocy, chorym, starszym, ofiarom konfliktów zbrojnych, odrzuconym przez innych i skrzywdzonym. Poprzez dzieła miłości chrześcijań-skiej, misjonarze odbudowują w nich nadzieję i pomagają przetrwać trudne chwile. Mówią o Bogu, a jeszcze bardziej ukazują Go poprzez miłość, którą potwierdza ich słowo i czyni je wiarygodnym. Misjonarki i misjonarze są niczym Gwiazda Betlejemska, która płonąc w nocy nędzy, ubóstwa i zapomnienia współczesnego świata, prowadzi nowe pokolenia do Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata.

Dzisiejszą Uroczystość Objawienia Pańskiego narodom pogańskim, obchodzimy pod hasłem: „Jesteśmy misjonarzami miłosierdzia”. Przypominamy sobie, że nie tylko misjonarze lub jakaś inna grupa duchownych lub świeckich w Kościele, ale my wszyscy mamy być Gwiazdą Betlejemską, która oświeca innym drogę do Chrystusa, dając Mu świadectwo poprzez dzieła miłości bliźniego. On pragnie posługiwać się nami. Poprzez nas chce budować swe królestwo w sercach ludzi.

Na mocy chrztu świętego i bierzmowania czyni nas uczniami-misjonarzami. I chociaż nie wszyscy możemy opuścić nasze domy, wspólnoty i codzienne zajęcia, by udać się do krajów misyjnych, by tam ewangelizować, to wszyscy możemy wypełnić nasze powołanie misyjne i stać się współpracownikami misjonarzy. W jaki sposób?

IV Krajowy Kongres Misyjny, który przeżywaliśmy w Polsce w dniach 12-14 czerwca 2015 r. przypomniał nam, że możemy pomagać poprzez naszą modlitwę za misje, ofiarowanie cierpień, niedostatków życiowych w intencji misjonarzy. Możemy pomagać wszyscy: dzieci zrzeszone w Papieskim Dziele Misyjnym Dzieci, które dzisiaj kolędują i zbierają środki na pomoc dla swych rówieśników na Madagaskarze, młodzież zaangażowana w grupach misyjnych i dorośli. W wielu miejscowościach w Polsce wyruszają Orszaki Trzech Króli. Dołączmy do Trzech Monarchów, by oddać pokłon Chrystusowi i innych prowadźmy do Niego.

Możemy zawsze, nie tylko w Uroczystość Objawienia Pańskiego, dołączyć do misjonarzy poprzez finansowe i materialne wsparcie misyjnych dzieł miłosierdzia. Dzisiaj, zgodnie z zaleceniem Konferencji Episkopatu Polski we wszystkich parafiach w naszej Ojczyźnie zbierane są ofiary na Krajowy Fundusz Misyjny. Dar serca, który dziś ofiarujemy, służy realizacji dzieł charytatywnych, medycznych i edukacyjnych w najuboższych krajach świata, gdzie nasi misjonarze dzielą trudy i niedostatki życia wraz z ludnością tubylczą. Z tego funduszu utrzymuje się także Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie, przygotowujące do pracy misyjnej nowych misjonarzy.

Obecnie w Centrum do wyjazdu na misje przygotowuje się 29 osób: 15 kapłanów diecezjalnych, 1 kapłan zakonny, 12 sióstr zakonnych i 1 osoba świecka.

W imieniu wszystkich misjonarek i misjonarzy oraz przygotowujących się do wyjazdu na misje serdecznie dziękuję za Waszą modlitwę i ofiarność, poprzez które wyrażacie troskę o misyjne dzieła Kościoła w świecie. Ufam, że Chrystus miłosierny wszystkim dobrodziejom misji wynagrodzi swą łaską i obfitym błogosławieństwem. Niech Jego błogosławieństwo: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7), stanie się udziałem wszystkich nas.

Maryi, Matce Miłosierdzia zawierzam Was wszystkich w tym Nowym Roku. Niech Ona umacnia w nas zapał misyjny i poczucie odpowiedzialności za misyjne dzieło Kościoła.

Z serca błogosławię, w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

                                                + Jerzy Mazur

Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji